En jawel, ik ben terug thuis (mijn tweede thuis is Kigali in Rwanda) van donderdagavond, en de bosklassen waren geslaagd! Uiteraard vermoeiend, want om  een bende van 50 kinderen onder bedwang te houden heb je toch een minimum aan energie nodig. Maar ik had deze bijeen geraapt en gedurende die vier dagen geinvesteerd in het versterken van mijn band met de kinderen en de medebegeleiders.
We logeerden op een prachtlocatie bij een groep zusters en een pater. Een domein boven op een berg met een uitzicht om achterover te vallen. Heuvels met daartussen een schitterend meer en in de nabije verte de oprijzende vulkanen, die door het goede weer dat we hadden prachtig zichtbaar waren. En het is daar, toen tijdens die vier dagen dat er ergens in mij een klik geboren werd die mijn strengheid en mijn autoriteit ten opzichte van de kinderen heeft aangewakkerd. Ik was, samen met zuster Marie-Dominique verantwoordelijk voor de meisjesdortoires. Hoe zij het voor elkaar speelde om over elkeen gezag te hebben, maar toch alle respect te krijgen was voor mij een ware onthulling. Je hebt zo van die strenge ambetante zusters die, zoals vroeger met linialen op je vingers komen tikken, je toesnauwen vanonder hun kapjes, zo een waar ieder bang van is.