dagboek celine

Céline Mukarubibi vertrok op 6 september voor VKR naar Rwanda voor 2 maanden.
Ze hielp de kinderen bij hun huistaak, gaf engelseles en organiseerde de jaarlijkse uitstap,
samen met haar Noorse collega Nina in het GMA in Kigali.
Ook haar luisterend hoor werd op prijs gesteld zowel door de kinderen. evenals de directie.

07/09/2011

Gisterenavond toen mijn vliegtuig landde in Kigali voelde ik het kriebelen… Mijn grote avontuur zou beginnen. Ik was zo benieuwd naar het land waar mijn vader opgroeide en ik vroeg mij af hoe de Rwandese bevolking zou zijn. Jammer genoeg kreeg ik nog niet veel te zien van het landschap want het was 20 uur en pikkedonker. Zuster Marie-Michelle kwam mij ophalen aan de luchthaven, daar was ik wel blij om want op die manier was er meteen iemand die mij kon opvangen. Mede doordat ik opgehaald werd en door de goede ontvangst voelde ik me meteen goed in het land dat zo ver van thuis is.
Na een deugddoende nachtrust kon mijn eerste dag Kigali beginnen…
Éen van de eerste dingen die ik te horen kreeg, was de vraag die ik in mijn leven al veel gehoord heb ‘hoe kom jij aan die achternaam?’ Ook nu keken de mensen raar op van mijn familienaam die niet echt past bij mijn uiterlijk. Maar eindelijk weet ik hoe mijn familienaam uitgesproken wordt en blijkt dat ik hem mijn hele leven al verkeerd uitspreek…
Na het ontbijt en de herhaalde uitleg over mijn Rwandese familienaam kreeg ik een rondleiding in het centrum van Kigali door twee Belgische meisjes. Zij konden mij al wat helpen om bepaalde winkels te vinden en toonden mij waar ik gsm- en internetbenodigdheden kon kopen zodat ik contact kan houden met het thuisfront.

Na mijn rondleiding moest ik gaan kijken naar een verblijfplaats en ik kroop meteen op de taximoto. De kerel van de moto zag geld in mij. Hij ging mij 2000 rwf aansmeren voor een ritje dat normaal maar 600 rwf kost maar ik was verwittigd. Hij ging mij niet liggen hebben. Na heel wat afbieden was de afgesproken prijs 500 rwf maar toen we toekwamen moest hij 1000 rwf hebben en kwamen zijn collega – motorijders er bijstaan om te zeggen dat het ritje toch zeker 800 rwf waard was. Na heel wat discussie was 800 rwf de prijs die ik moest betalen. Ik was beter weggelopen met zijn geld! Daarna moest ik op zoek naar het huis, geen gemakkelijke klus in een land waar straatnamen en huisnummers uitzonderlijk zijn. Ik moest op zoek naar het huis met de zilveren poort en na veel zoeken, verkeerd lopen en telefoneren; kwam ik terecht waar ik moest zijn. Eens terug in Kigali had ik het toch even moeilijk om mijn weg terug te vinden, het was dan ook superdruk op dat moment en ik wist niet meer welke gebouwen ik die ochtend al dan niet gezien had. Rechtdoor lopen leek mij het veiligst en dat bracht mij terug in het klooster.
Mijn eerste dag was al een mooie voorbereiding op de weken die nog komen maar ik vermoed dat ik op 31 oktober met spijt in het hart richting België zal vliegen.

08/09/2011

Vandaag ging ik voor het eerst op bezoek in het weeshuis. Ik werd afgehaald door Marie – Thérèse aan het klooster en we vertrokken richting het weeshuis. Het was leuk om de plek te zien waar ik al zoveel van gehoord had. Ik kreeg een rondleiding in het weeshuis en maakte kennis met de werknemers en de kinderen. Het viel mij op hoe vriendelijk iedereen was. Iedereen ontving mij met een warme lach, een hand of soms zelf een knuffel (het waren vooral de kleintjes in de kleuterklas die de muzungu een handje of een knuffel wilden geven).
Ik had het wel soms moeilijk met de taal. Ik spreek enkel basis – Frans en als je dan het Frans met een Rwandees accent moet begrijpen, dan vraag je heel vaak om het nog eens te herhalen. De mensen begrepen er ook niets van dat ik als Belg beter Engels spreek dan Frans.

Toen de medewerkers van het weeshuis te horen kregen dat ik niet de hele tijd in het klooster kon verblijven, wilden ze mij meteen helpen met het vinden van een verblijfplaats. Marie – Thérèse schoot meteen in actie en vroeg aan mensen of zij een verblijfplaats wisten zijn. We gingen meteen gaan kijken naar enkele plaatsen, maar deze waren jammer genoeg niet echt het soort dat ik in gedachten had…

Eens ik ’s avonds thuis gekomen was, voelde ik mij moe maar wel tevreden… Ik hoop dat ik de komende weken de geplande taken in het weeshuis kan uitvoeren.

09/09/2011

Vandaag was de echte kennismakingsdag met de kinderen en jongeren uit het weeshuis. In de voormiddag ging ik even langs bij de kleuters en die kinderen vechten om de muzungu een handje te geven. Ze sloegen soms naar elkaar omdat ze een handje wouden geven. Toen ik daarna op mijn hurkje zat, kwamen er meteen vijf kinderen voelen aan mijn haar. Ze vonden het blijkbaar een raar fenomeen dat mijn haar zo sluik is. Daarna waren ze liedjes aan het zingen in de klas en die kleintjes kunnen nogal wat decibels produceren!
In de namiddag werden een Noorse vrijwilligster (Nina) en ik meteen uitgenodigd op de kamer van een achttienjarig meisje die in het weeshuis verblijft. Daar hebben we een hele tijd zitten praten met enkele meisjes. Ze kwamen ons meteen ananas brengen (ja, ze kennen hun wereld) en leerden ons enkele woorden in Kinyarwanda. Eerlijk gezegd denk ik niet dat ik ooit verder zal geraken dan ‘muraho’, ‘mwaramutse’, ‘mwiriwe’ ‘yego’ en ‘oya’. Maar ik heb het lijstje dat het meisje mij gegeven heeft en ik blijf hopen dat mijn woordenschat tegen het einde van mijn verblijf wat verder zal reiken dan die vijf woorden. Het is gewoon heel moeilijk om die woorden te onthouden want de woordenschat kan ik niet vergelijken met woorden die ik ken.

Zelf als ik de woorden geschreven zie staan, spreek ik ze meestal verkeerd uit.
Na ons bezoekje aan de meisjes gingen we even naar buiten en daar waren er meteen jongeren die ons tegemoet kwamen om een babbeltje te slaan. Voor ik het wist was het tijd voor een kleine vergadering met de werknemers en daarna was mijn dag in het weeshuis afgelopen.
Na mijn bezoek aan het weeshuis moest ik nog gaan kijken naar een woning waar ik de rest van mijn verblijf zou kunnen wonen. Ik nam een minibusje dat wel heel gammel was. Zo een busje nemen is een avontuur op zich. Je zit daar op elkaar gepropt, de schuifdeur staat soms open tijdens de rit en om één of andere onverklaarbare reden zitten de buschauffeurs de hele tijd te toeteren. Als je geluk hebt, zit je in een busje met piepende en nauwelijks werkende remmen en heb je een chauffeur waarvan je je afvraagt waar hij in godsnaam ooit heeft leren rijden.
Het was een superdag en ik moet me geen zorgen meer maken over mijn verdere verblijf want binnenkort verhuis ik naar een huis met andere vrijwilligers. Ik ben al benieuwd wat morgen brengt…