dagboek celine - oktober

Op 1 oktober schreef Céline:

Vandaag was een spannende dag… onze eerste uitstap naar Kibuye. Op onze groepsindeling had ik geschreven dat we om 6 uur 30 moesten vertrekken met de veronderstelling dat we om 7 uur 30 gingen vertrekken. Mijn voorspelling kwam uit… stipt om 7 uur 30 vertrok onze bus richting Kibuye. Mijn vrees dat er enkele kinderen ziek gingen worden op de bus kwam niet uit. Ik hoorde zelf geen geklaag over misselijkheid. In de bus was er al heel wat sfeer. Iedereen zong en mijn fototoestel was al snel de hele bus aan het rond gaan zodat er foto’s getrokken konden worden.
Na een busrit van 2,5 uur kwamen we aan in Kibuye. We wandelden naar het meer om wat te zwemmen. Al snel zaten een heleboel kinderen in het water en Nina en ik moesten alles goed afbakenen zodat ze niet te ver gingen. Gelukkig bleven alle jongeren in het begin van het meer waardoor er geen verdrinkingsgevaar was. We zaten nog geen twee minuten in het water en we werden al nat gespetst door de jongeren. Wat is het toch fijn om de muzungus nat te spetsen… Er waren ook heel wat mensen geïnteresseerd om te leren zwemmen maar het is nogal moeilijk om dat te leren, als drijven al heel moeilijk is…

Nadat we even gezwommen hadden, gaf Sandra aan dat het tijd was voor onze boottocht. De boottocht was heel leuk. Het was rustgevend en het uitzicht van op het meer is prachtig. Na onze boottocht was het tijd om te gaan eten en we wandelden naar het restaurant. Sandra had voor de maaltijd gezegd dat de kinderen niet te veel eten mochten nemen zodat iedereen genoeg had.

De raad van Sandra werd genegeerd want ik zag kinderen met bergen voedsel. Ik dacht… dit komt niet goed, we gaan nog ergens anders eten moeten zoeken maar tot mijn grote verbazing was er genoeg voor iedereen. Ik was nog meer verbaasd toen ik zag dat iedereen al zijn eten op at. Ik snap echt niet waar ze al dat eten steken. Nadat onze magen gevuld waren, wou iedereen terug naar het meer om verder te zwemmen. Nu was er ook muziek op het strandje dus er werd volop gedanst en gezwommen… Ik vind het geweldig dat iedereen hier zonder schaamte begint te zingen en te dansen. In het water was er heel wat Cériné en Nina- geroep van de meisjes omdat ze het geweldig vonden als we hen hielpen met zwemmen en drijven… Tegen het einde van de dag waren er al enkele kinderen die het zwemmen onder de knie begonnen te krijgen maar de meesten kunnen hun hoofd niet boven water houden terwijl ze zwemmen.
Tegen vijf uur was het tijd om richting Kigali te vertrekken. We zaten met 33 personen in een bus die normaal geschikt is voor 28 personen. Dit betekende dat we nogal op elkaar gepropt zaten. Ik had het geluk om tussen een normale stoel en een opklapbare stoel te zitten waardoor ik de hele tijd moest zoeken naar een positie die comfortabel was. Een helse terugrit als je het mij vraagt, zeker omdat het 3 uur duurde tegen dat we thuis waren. Ik was blij toen ik eindelijk uit de bus kon stappen.
Aan het einde van de dag kijk ik tevreden terug op onze eerste uitstap. Er is niets misgelopen en de kinderen leken echt enthousiast. Hopelijk verlopen de volgende uitstappen ook zoals deze…

Op 5 oktober schreef Céline:

Vandaag was het heel druk in het weeshuis omdat het teachers day was. Dat betekent dat de leerkrachten gevierd worden en dat de kinderen geen school hebben. Een grote drukte met andere woorden. Mijn dag begon met het geven van Engelse les en tot mijn grote vreugde was Nina er in de voormiddag al bij. Op die manier moest ik mij enkel bezighouden met de kleintjes. We gaven meteen les in de klas in de kleuterschool, wat wel gemakkelijker is dan lesgeven in de eetzaal. Nina gaf ‘grammar’-oefeningen en ik werkte met de kindjes rond het alfabet aangezien daar nog veel problemen zijn. Ik liet hen elk enkele letters van het alfabet lezen en daarna deden we oefeningen rond het lezen van eenvoudige woorden. De kinderen moesten een woord dat door elkaar gemixt was, verbinden met het bestaande woord bv. CTA à CAT. Tot mijn grote verbazing vonden ze schriftelijke oefeningen heel leuk.
Na de Engelse les was het tijd om te eten. We gingen geitenbrochettes eten in een restaurant in de buurt. Ik verwachtte er veel van want rook er heerlijk. Na 20 minuten kwamen ze het eten al brengen. Ze gaven ons 4 brochettes en een groot bord frieten dus we kregen meer dan genoeg. Jammer genoeg waren de brochettes nogal teleurstellend. Het vlees was extreem taai, sommige stukken vlees waren echt oneetbaar. Na onze maaltijd waren we klaar voor het tweede deel van de dag.

We gingen opnieuw naar het weeshuis voor een tweede Engelse les. Het was opvallend druk in het leslokaal en Nina had kinderen in haar groep die ze eigenlijk nog nooit gezien had. Daarnaast waren er enkele jongeren die ons ook gezelschap hielden. Zij luisterden war naar muziek terwijl wij les gaven.
Na de Engelse les ging Nina naar huis maar ik bleef nog even omdat ik nog enkele aanpassingen moest doen aan de lijsten voor de uitstappen. Helemaal geen groot werk maar omdat ik nog allerlei babbeltjes deed bleef ik zo’n twee uur langer dan voorzien.
Toen ik naar huis ging, had ik gezelschap van iemand die ik ken die dezelfde richting als mij uit moest. In de bus was er een grote discussie aan de gang tussen de passagiers en de ‘chef’ (de man die je moet betalen). Ik had geen idee waarover ze het hadden maar mijn compagnon speelde voor vertaler. Blijkbaar wou de ‘chef’ vijf mensen op een rij laten zitten, terwijl dat er normaal gezien slechts vier mensen op een rij mogen zitten. Dat beviel de passagier niet en zo ontstond een discussie, na enkele minuten was de hele bus zich uiteraard aan het moeien met de discussie. Ik vond het wel een grappig voorval. Toen ik thuiskwam was er nog even tijd om te skypen met het thuisfront en daarna zocht ik mijn bed op.

Op 6 oktober schreef Céline:

Mijn dag begon nogal hectisch. Ik stapte naar de bushalte en had het gezelschap van een meisje dat in de buurt woont. Ze begon meteen te babbelen en al gauw ontdekte ik dat ze al kennis had gemaakt met mijn huisgenoten. Eens toegekomen aan de busstop, was er geen enkele bus die aan de taxiplaats mocht stoppen. De politie zei dat ze allemaal moesten doorrijden. Ook de moto’s kregen het bevel om door te rijden. Wat was er nu weer aan de gang… Gelukkig kon het buurmeisje mij vertellen waarover het ging. Blijkbaar kwam de president van Nigeria de genocide memorial in Gisozi bezoeken. Om de één of andere reden mochten de busjes in de buurt van Gisozi niet stoppen. Omdat een bus of moto nemen onmogelijk was, besloot ik om te stappen naar de volgende halte. Opluchting… hier stopte de bus wel.

Ik kwam toe in het weeshuis tegen half 11. Ik zette de oudere kinderen aan het werk en maakte oefeningen rond het lezen en schrijven van eenvoudige woorden met de kleintjes. Na de middag was het tijd voor een tweede Engelse les die wat minder hectisch was aangezien we met twee personen waren. Na de Engelse les gingen Nina en ik even naar de stad om wat te relaxen.

We dronken een heerlijke smoothie in een taverne en praatten wat bij over onze plannen en onze avonturen. Daarna vertrok Nina huiswaarts en ik ging terug naar het weeshuis om huiswerkbegeleiding te geven. De lucht zag er dreigend uit en ik hoopte dat het niet heel hard zou begonnen regenen. Gelukkig begin het pas te regenen toen ik in het bureau van Sandra zat.

Ik kreeg het gezelschap van een jongen in het weeshuis en we zaten te babbelen tot het tijd was voor de huiswerkbegeleiding. De regen hield niet op, dus met mij paraplu in de aanslag liepen we zo snel mogelijk naar de eetzaal. Tijdens de huiswerkbegeleiding hielp ik een meisje met het leren van het Onze Vader in het Engels. Daarna hielp ik een meisje met een Engelse taak. De taak was op zijn minst gezegd niet simpel. Het meisje wou er zich nogal gemakkelijk vanaf maken en dacht dat ik haar taak ging maken. ‘You write’ hoorde ik haar de hele tijd zeggen, maar zo gemakkelijk zou het niet worden. Na een tijdje had ze blijkbaar door dat ik haar taak niet zou maken dus werkte ze maar mee. Na de huiswerkbegeleiding nam ik een busje naar huis.

Op 7 oktober schreef Céline:

Mijn dag begon met een bezoek aan Bambino. Ik besloot om nog eens te gaan bevestigen dat we zondag gaan zwemmen. We hadden al enkele keren gebeld en elke keer kregen we iemand anders aan de lijn die van niets wist. Naar daar gaan en op papier zetten was de opdracht. Ik had een hele busrit voor de boeg. Van de stad moest ik naar Remera en van Remera moest ik naar Bambino. De bus naar Remera raakte niet vlot gevuld dus ik zat al 30 minuten op de bus alvorens hij vertrok. Eens in Remera aangekomen, moest ik de bus naar Bambino nemen. Ook deze bus bleef een hele tijd staan vooraleer hij vetrok maar na eventjes wachten waren we toch weg. Uiteindelijk deed ik er anderhalf uur over om in Bambino te geraken. Eens ik daar toekwam, ging ik op zoek naar de verantwoordelijke. Ik gaf haar de nodige informatie en de informatie werd op papier gezet.

Daarna moest ik naar Nyamirambo geraken. De bus van Bambino reed jammer genoeg niet door tot Nyabugogo, dus ik moest nog eens overstappen. Mijn laatste minuten op de bus waren niet zo gezellig. Het begon buiten hard te regenen en het regende binnen in de bus en ohja, net op de plaats waar ik zat.

Gelukkig was de regen al wat verminderd toen ik moest uitstappen. Maar ondertussen was het al één uur. Ik moest nog eten en mijn les voorbereiden… Uiteindelijk bereidde ik wat voor maar het was al te laat om de Engelse les te beginnen. Ik bleef nog even in het weeshuis om nog wat bij te praten met de jongeren en om te spelen met de kinderen. Tegen 16 uur kwam er bezoek en iedereen moest naar de eetzaal. Ik ging maar naar huis.

’s Avonds had ik een afspraak met mijn huisgenoten. We zouden Japanees gaan eten. Mijn huisgenote en ik namen de mototaxi, maar we waren nog geen vijf minuten weg of het begon vreselijk te regenen. De moto vond het blijkbaar ook wat te nat en hij stopte om te schuilen. Zo’n halfuur stonden mijn huisgenote en ik samen met de motomannen onder een afdakje te schuilen. Ondertussen voelde mijn huisgenote zich niet meer lekker en zij besloot om terug naar huis te gaan. Ik zette mijn tocht verder en kwam behoorlijk doorweekt toe in het restaurant. Na de natte tocht kreeg ik gelukkig een heerlijke maaltijd voorgeschoteld en na een gezellige vrijdagavond kroop ik veel te laat in mijn bed.

Op 8 oktober schreef Céline:

De wekker ging te vroeg af en dat deed geen deugd na 4 uurtjes slaap. Maar ondanks de slaapoogjes was ik klaar voor mijn tweede uitstap naar Kibuye. Nadat ik vijf keer gecontroleerd had of ik alles bij me had, nam ik gepakt en gezakt de moto richting het weeshuis. In het weeshuis was er opnieuw nog geen bus te bespeuren maar als we tegen half 8 konden vertrekken, kon mij dat weinig schelen. Om half 8 stipt konden we vertrekken maar er was één werkneemster die er niet was. Sandra belde haar op en we moesten haar oppikken aan Nyabugogo. Toen we daar toekwamen kon ik mijn ogen niet geloven… Ze had haar kind meegebracht terwijl ze weet dat kinderen van werknemers niet toegelaten zijn. Ik zei haar dat dit niet mocht en maakte duidelijk dat ik niets voor haar kind zou betalen. Ik werd straal genegeerd… Ze stapte gewoon op de bus en zocht haar een plekje. Ik voelde enorm veel ergernis!
Op de busrit naar Kibuye was er weer veel ambiance en na een busrit van 2 uur 30 minuten kwamen we toe in Kibuye. We gingen opnieuw naar het meer maar deze groep leek minder enthousiast om in het water te gaan. Het duurde eventjes alvorens iemand zich in het water waagde maar eens een eerste persoon in het water ging, waren er al gauw anderen die het voorbeeld volgden.

Na het zwemmen, namen we een boot. Toen we een halfuurtje aan het varen waren, hoorde ik Sandra zeggen ‘Mais, c’est Kinet?’ Ik keek en die persoon leek wel op Leo maar dat leek mij vrij onwaarschijnlijk… Toch was het Leo… We begonnen te zwaaien en kregen een beleefd wuifje terug. Ze hadden ons duidelijk niet herkend. Ik ging dan maar rechtstaan want die muzungu zouden ze misschien wel herkennen… en ja hoor nu werden we herkend.
Na onze boottocht was het tijd om te eten. Iedereen nam weer bergen voedsel en Sandra zei tegen de kinderen dat ze wat minder moesten nemen, maar er werd niet geluisterd. De grote vrees werd werkelijkheid… vijf kinderen hadden geen eten. We gingen dan maar naar een restaurant in de buurt en daar konden de vijf ongelukkigen hun buik vullen. Na het eten gingen we opnieuw naar het meer om te zwemmen. Ook Sandra waagde zich nu in het water. Ik gaf ‘zwemles’ en legde uit wat je benen en armen doen als je zwemt.
Na het zwemmen was het tijd om naar huis te gaan. De busrit duurde om één of andere reden 3 uur 30 minuten en ik was doodop. Ik viel wel vijf keer voor een halve minuut in slaap. Ik moet eerlijk zijn dat ik blij was toen ik thuiskwam want het was een leuke maar vermoeiende dag.

Op 9 oktober schreef Céline:

Het is een druk weekend. Na Kibuye gisteren, was het vandaag tijd om met de kleintjes naar Bambino te gaan. Gepakt met een dertigtal zwembandjes en een tiental handdoeken vertrok ik ’s middags naar het weeshuis. Eens toegekomen in het weeshuis, kwamen er meteen enkele kinderen naar mij toe gelopen. Tot hun grote teleurstelling moesten ze nog even wachten tot de bus kwam. Iets later dan voorzien kwam de bus toe. Binnen de kortste keren zaten alle kinderen in de bus, ze lieten er geen gras over groeien. Ik vond het wel een beetje spannend want Sandra was niet bij mij om mij te helpen. Ik moest er dus alleen voor zorgen dat alle kinderen in de bus zaten. Gelukkig kreeg ik de hulp van David, een oudere jongen die kan zwemmen en die mee ging met ons. Sandra moesten we dan iets later ergens anders oppikken. Alle kinderen waren mee maar ik was iets vergeten… de ballen! Snel een telefoontje naar mijn huisgenoten die mee gingen zwemmen, om te vragen of zij enkele ballen konden mee brengen. Zij konden dat meebrengen dus het ballenprobleem was opgelost…

Onderweg kwamen we ook politie tegen. Zij hielden ons zo’n 15 minuten tegen. Onze kinderen gedroegen zich voorbeeldig en wachtten geduldig tot de politieman zei dat we mochten doorrijden. Waarom we tegengehouden werden is mij nog altijd een raadsel, maar ok ik stel mij er niet teveel vragen bij.
Na een rit van zo’n 45 minuten kwamen we aan in Bambino. De eerste taak van de volwassenen was om ongeveer 20 zwembandjes op te blazen. Daarna was het zwemtijd… We gingen eerst op de zwembadrand zitten om wat te gewennen aan het water, maar dat bleek niet nodig te zijn.

De kinderen hadden helemaal geen schrik en speelden wild en enthousiast in het water. De kleinste van het weeshuis, een driejarig jongetje was aanvankelijk een beetje bang van het water en wou de hele tijd opgepakt worden. We besloten om hem nog een zwemband te geven om rond zijn middel te doen en dat was een succes. Van zodra hij een zwembad rond zijn middel had, waren alle angsten overwonnen en beleefde hij reuzepret. Één van mijn huisgenoten had ook boekjes meegenomen dus de kinderen die genoeg hadden van het zwemmen, konden met haar in de boekjes kijken. Er waren enkele jongens die maar niet genoeg kregen van het water en zij bleven maar in het zwembad. Ze waren dan ook erg teleurgesteld toen ze hoorden dat het tijd was om uit het zwembad te gaan.

Na het zwemmen was het tijd voor koekjes, Fanta en fruit. De kleinste spruit at nog het meeste op en bleef om koekjes en fruit vragen. Tegen 17 uur 30 besloten we dat het tijd was om naar huis te gaan en we belden de buschauffeur op. Hij vertelde ons dat hij er over tien minuten zou zijn. Uiteindelijk werden de tien minuten meer dan een uur… Sommige kleintjes waren doodop en ik vond het behoorlijk schandalig dat de chauffeur ons zolang heeft laten wachten. Toch viel het mij op hoe braaf iedereen bleef. Geen enkel kind begon te jammeren of te wenen ondanks de vermoeidheid die sommigen ervaarden.

Sandra wist mij ’s avonds te vertellen dat de kinderen het heel leuk vonden en dat maakte mij dan weer tevreden. Want uiteindelijk doen we het toch voor hen…

Op 11 oktober schreef Céline:

Vandaag was het weer tijd om Engelse les te geven. In de voormiddag stond ik er alleen voor en het beloofde weer wat hectisch te worden. Het is altijd vrij hectisch als ik alleen aan de twee groepen les moet geven. Ik gaf de ouderen opnieuw een reeks oefeningen en ik ging met de kleintjes aan de slag. Met de kleintjes werkte ik wat met woordenschat rond antoniemen (tegenstellingen). Dit bleek niet zo gemakkelijk te zijn, maar na het veelvuldig herhalen van de antoniemen, ging het al veel beter. Na het mondeling overlopen van de antoniemen, gaf ik een schriftelijke oefening en deze werd met veel enthousiasme onthaald… Na de woordenschatoefeningen, gaf ik ook een oefening rond het alfabet. De kinderen kregen elk enkele letters van het alfabet en moesten zo het volledige alfabet vormen. Na de Engelse les was het tijd voor de kinderen om naar school te gaan en het was tijd voor mijn lunchpauze.

Na de middagpauze, was het tijd voor de tweede Engelse les. Hier kwam dezelfde leerstof aan bod, maar het was minder hectisch aangezien mijn collega kon helpen. Na de Engelse les, besloot ik om nog enkele administratieve zaken op orde te brengen. Dit duurde eigenlijk wel een tijdje en voor ik het wist, was het half zeven en tijd voor de huiswerkbegeleiding. Ik hielp iemand met een Engelse taak en ik hielp een meisje die een brief in het Engels naar haar Belgische tante schreef. De huiswerkbegeleiding vloog weer voorbij en om half acht was het tijd om te vertrekken.

’s Avonds ging ik nog naar een restaurant om een Nederlandstalige quiz te spelen maar jammer genoeg eindigden we laatste… Na de quiz was het tijd om naar huis te gaan en om in mijn bed te kruipen.

Op 14 oktober schreef Céline:

Ik stond ’s ochtends op en maakte nog enkele werkbladen alvorens ik naar het weeshuis vertrok. Toen ik klaar was met mijn voorbereidingen keek ik naar buiten en het regende pijpenstelen. Ik nam een extra broek en een extra paar kousen mee voor als ik kletsnat toekwam in het weeshuis. Het begon harder en harder te regenen dus ik besloot om thuis te blijven tot de regen wat verminderde… Enige probleem… de regen verminderde niet. Het bleef keihard regenen en een moto nemen in dat weer leek me levensgevaarlijk. Daarnaast had ik niet veel zin om mijn benen te breken in mijn modderige straat. Thuis blijven leek een veiligere optie.
Ondertussen belde ik naar Leo om te vragen of zij ook naar het weeshuis zouden gaan, maar zij besloten om niet te ver te lopen. Ze zouden mij wel komen ophalen om iets te gaan drinken.

Tegen half drie kwamen ze mij ophalen, we gingen eerst naar hun hotel en omdat het gestopt was met regenen, besloten we om naar het weeshuis te gaan. In het weeshuis werden ballonnen en snoepjes uitgedeeld en dat vonden de kinderen uiteraard fijn. Er werd meteen gespeeld met de ballonnen en het gezicht van het kleinste ventje van het weeshuis toen een ballon kapot ging was supergrappig. Hij begreep er niets van…
Na ons bezoek aan het weeshuis ging ik mee naar het hotel om daar iets te eten en te drinken. Ik besloot om een cordon blue te eten. Het eten was heel lekker maar naar Rwandese normen… immens veel. Ik kreeg nauwelijks de helft van mijn bord op en vond het zonde om zoveel te laten staan. Na de maaltijd nam ik een moto terug naar huis. Ik was al blij dat er geen regen meer was en dat ik op een veilige manier thuis geraakte.

Op 15 oktober schreef Céline:

Het was zaterdag en er was geen uitstap naar Kibuye gepland dus ik kon vandaag iets langer slapen dan op Kibuye-zaterdagen.
Ik had met Nina afgesproken om naar een markt te gaan. We gingen naar de markt in Kimironko en namen de bus in die richting. Na onze busrit kwamen we toe aan de markt. De markt bestaat uit allemaal kleine winkeltjes die naast elkaar gevestigd zijn. Alle winkeliers riepen ons binnen in hun winkeltje en toonden enthousiast de spullen die je bij hen kon kopen. Ik was wel op zoek naar enkele souvenirs dus Nina en ik gingen naar het gedeelte met winkeltjes waar je souvenirs kan kopen. We kochten enkele halskettingen waar we hoogst waarschijnlijk te veel voor betaalden want het onderhandelen verliep veel te gemakkelijk. Daarna gingen we nog op zoek naar slippers, maar we vonden ons zin niet. Vervolgens liepen we nog even door de dunne gangen om de sfeer op te snuiven.
Nadat we ongeveer twee uur op de markt waren geweest, gingen we terug naar Kigali om onze shoptrip verder te zetten. In de bus praatten Nina en ik over eten. Ja, na zo’n zes weken in Rwanda begin ik het Belgische eten wel wat te missen… Vooral in de Belgische chocolade heb ik enorm veel zin!

Na ons gesprek over eten, besloten we om de daad bij het woord te voeren en gingen we iets eten. In de namiddag besloten we om nog even naar de winkeltjes in Kigali te gaan kijken want we waren nog steeds op zoek naar slippers. We gingen allerlei winkeltjes binnen en uiteindelijk vond ik mijn slippers!
Daarna was het tijd voor mij om naar het weeshuis te gaan want ik werd verwacht op het feest van Damas. Eerst was er een misviering en ik besloot om eens mee te gaan naar een Rwandese mis. Ik had er eerlijk gezegd meer van verwacht… Ik dacht dat er een beetje ambiance ging zijn, maar eigenlijk lijkt het veel op een misviering van bij ons. Na de misviering gingen we naar een feestzaal waar het feest kon beginnen. Er waren traditionele dansers, speeches waar ik niets van verstond (omdat ze in het Kinyarwanda waren) en er was taart en Fanta. Ik voelde me wel een beetje alleen als enige muzungu op het feest.
Tegen half 10 besloten Sandra en ik om het feest te verlaten want wij moesten nog een moto naar huis nemen en aangezien de moto’s in het weekend niet meer na 22 uur mogen rijden, was het belangrijk dat we op tijd vertrokken zodat we nog thuis zouden geraken.