Of was het misschien de speciale sfeer van de donkere avonden gezamenlijk in gastvrijheid, bij hen die niets hadden, maar toch zoveel bezaten, rond het licht van een kaarsvlam ? Was het de rust van de mensen en het contact met de prachtige natuur, de stilte van een eindeloze sterrenhemel, het gezang van de duizenden krekels ? Komt het door de liefkozing van mijn Rwandese dochter? Ik weet het niet, er liggen zoveel goede en mooie herinneringen in mijn hart. En toch deed en doet dit virus mij ook lijden. Angst, pijn en verdriet, toen de gesel van de genocide door Rwanda trok en ons familie, vrienden en kennissen afnam. Vertwijfeling in het niet begrijpen en kunnen aanvaarden, heimwee in het niet kunnen vergeten. Maar feit is dat deze verliefdheid aan de basis lag van het ontstaan van:
Vriendenkring Kinderhulp Rwanda v.z.w. in 1989.

Samen met onze vriendin Zuster Bénita gingen we op bezoek in beide weeshuizen. Vuile kinderhandjes, snotterende snoetjes beroerden ons gemoed en stimuleerden ons doorzettingsvermogen om iets van onze vereniging te maken. We begonnen met ons klein groepje van 6 personen, maakten hulpgoederen klaar, organiseerden etentjes, verkochten deur aan deur stickers, kortom deden al het mogelijke om aan geld te geraken.
Maar we hadden steeds middelen te kort om te doen wat we wilden.
De doorbraak in onze werking begon in mei 1991 met het opstarten van de tante - nonkelschap in ons project "Een grote Familie". Dit project bestaat er in dat mensen er zich contractueel toe verbinden om met €4,00  per maand, één kind te sponsoren. Deze mensen worden op die manier tante en nonkel van onze weeskinderen. Op één jaar tijd verzamelden we in deze grote familie 119 tantes en nonkels die samen 190 Rwandese kinderen steunden.

De vriendenkring zat wel niet stil en naast zijn maandelijkse financiële steun aan het weeshuis van de Missionaris of Charity, hadden we ons meer en meer geëngageerd in het Centre Mémorial Gisimba. Zo hadden we in 1993 de bouw van een vormingscentrum voor de jeugd gestart (de huidige kleuterschool). De werkzaamheden waren juist 14 dagen voltooid toen de genocide begon, maar we hadden geluk en de gebouwen bleven overeind, zo ook de andere gebouwen van het weeshuis. Jammer genoeg was alles geplunderd, de vereniging stak haar geld en energie in de herinrichting van slaapzalen, studiezaal, kleuterschool, enz...  Jaarlijks ging een afgevaardigde van onze vereniging op vrijwillige basis ter plaatse om gedurende enkele maanden mee te helpen. Onze vereniging richtte een naaiatelier in, waarin de "mamans" (kinderoppas van het weeshuis)en enkele alleenstaande vrouwen, verenigd in de organisatie "Umubyeyi" ("Een ouder") de vele schooluniformen voor onze beschermelingen voortaan naaien.

Na de genocide groeide eveneens de nood in de arme overbevolkte gezinnen zodanig aan, dat de vriendenkring haar "Een grote familie" uitbreidde met nog eens 30 gezinnen die samen 92 kinderen tellen.
Ook voor deze kinderen betalen we de nodige schoolkosten. De gezinnen worden verder gesteund met voedselpakketten en we zorgen voor een betere behuizing, door de bouw of de herstelling van kleine huisjes. Verder proberen wij hen een basis te geven naar financiële zelfstandigheid, door hen materiaal, zaden en vee te bezorgen. Om de uitbreiding van onze werking in Rwanda op te vangen, namen we naast Zuster Marie-Aimée, een Zuster Bernardine die in Kigali leeft en die de financiën controleert, twee vaste Rwandese medewerkers op in onze vereniging. Ook in België moesten we groeien en met momenteel meer dan 45 onbetaalde vrijwilligers hebben we steeds nog handen tekort.