Annelies vertelt,                                                                                                                                                            Kigali,  juni 2010

Het is een virus, een ongeneeslijk virus, het heeft mij opnieuw in zijn macht, wie had dat ooit gedacht… Enkele maanden geleden voelde ik het, er begon weer iets te kriebelen. Telkens weer sloegen mijn gedachten over naar dat andere continent, dat ene land, het land van de duizend heuvels, mijn... het is zover gekomen... tweede thuis. Sneller dan mijn nuchtere ik kon denken, boekte mijn gevoelsmatige ik een ticket met bestemming: Rwanda!

Niemand die mij tegenhield, zelfs mijn baas op het werk stond achter mijn verlangen. Ik werd alleen maar aangemoedigd mijn hart te volgen en aangezien een groot deel van mijn hart zich ergens tussen die duizend heuvels bevond, had ik niet veel keus…  En zo zit ik hier dus weer, nu al een dikke maand, er resten mij nog drie weken om te doen, of beter te proberen doen wat de vereniging vraagt. Ik vertrok samen met een vriend, Carl, voor wie zijn aankomst in Rwanda zijn eerste passen op het Afrikaanse continent betekenden. Maar zijn ervaringen vallen te lezen in zijn eigenste verslagje. Dus laat ik mij even focussen op mijn ervaringen hier. Gepakt en gezakt met een lijst vol to-do’s hadden we geen andere keus om er vanaf de eerste dagen helemaal in te vliegen. We zouden onze tijd kunnen gebruiken…  en dit gegeven klopte als een bus, vijf weken later bekeken. Na een gelukzalig weerzien met onze kinderen, planden we één van de eerste dagen onze eerste grote vergadering met de directie. Het weeshuis had een nieuwe directeur wat dus ook wou zeggen nieuwe gewoontes, nieuwe manieren van werken. Maar bovenal was het belangrijk om hem duidelijk te maken wie wij waren, wie of wat onze vereniging is en hoe wij te werk gaan. Want met een Belgische sponsor kan het toch niet anders dat daar geld aan te verdienen valt. Neen hoor, helemaal geen beschuldiging of verdenking, maar een beetje op ons hoede zijn kon geen kwaad. Duidelijkheid troef… een missie waaraan we nog steeds werken. Of lees ook: hetgeen wij trachten te verkrijgen.

Beetje bij beetje worden er weer meer zaken duidelijk (zelfs na al die jaren samenwerking zijn we soms nog onwetend), komen we tot oplossingen, leren we dingen bij en proberen we tot oplossingen te komen... al is dit latste niet altijd evident. We zijn in Rwanda dus de Belgische stiptheden even overboor gooien is hier soms een absolute must. En ja... menig frustratie komt hierbij wel eens de kop op steken. Maar we laten ons niet doen! Wij zijn alvast telkens stipt op tijd op elke vergadering en houden ons aan de gemaakte afspraken.

Dit jaar is onze grootse bekommernis ons heuse boerderijproject. Een groots project dat tot nu toe eerder wat stroef verliep wegens heel wat bijkomstige en onvoorziene problemen, die de vooruitgang van het hele zaakje een beetje belemmerd hebben. Maar er werden de voorbije weken stappen gezet, er werd een nieuwe weg ingeslaan, dat ons hopelijk in een welvarendere richting zal leiden. Ik zie het alvast volledig zitten. Want stel je eens voor dat het weeshuis op een mooie dag in zijn eigen voedselbehoeften zou kunnen voorzien…wat een geslaagd project zou dat zijn!!!
Naast heel wat andere werkjes en op te lossen raadsels, kregen we ook dit jaar opnieuw de leuke opdracht om met de kinderen op uitstap te gaan.

 

Het heeft ons vooral veel zweet gekost, maar uiteindelijk zijn we tot een concept gekomen waarin ieder zich kon vinden. De grote werden ingedeeld in drie groepen met wie we telkens op daguitstap zouden gaan naar het Kivumeer. Eén van die dagen hebben we al mogen beleven en een belevenis was het!!!  Na een 3-uur durende busrit, met menig plas- of misselijkheidsstopjes, arriveerden we aan het heuse Kivumeer. Hun oogjes begonnen te blinken en de misselijkheid was op slag over bij het idee dat ze weldra in dit grote water mochten zwemmen.

Nu ja, zwemmen… 't is maar hoe je het bekijkt. Ik en een Japans meisje namen de behoorlijke taak op ons om onze ploeterende tieners niet te laten verdrinken, maar hen enkele basisbeginselen bij te brengen van de zwemsport. Onze waakzaamheid vertienvoudigde, want hier en daar zou er wel eens zo’n lefgozer kunnen zijn die zichzelf  makkelijk zou durven overschatten met alle verdrinkingsverschijnselen als gevolg. Maar onze strengheid haalde het boven hun onbezonnenheid en als vissen in het water beleefden ze er de tijd van hun leven. Na het zwemmen trokken we de heuvels in op zoek naar de mysterieuze warmwaterbronnen. We waren nog maar net gearriveerd of er hadden er zich alweer een aantal het water in gewaagd inclusief onze mamans. De fotosessie kon beginnen, want deze belevenis moest kost wat kost vastgelegd worden. Nuja, prachtig fotomateriaal is van onschatbare waarde, me dunkt zo, dus zo gewild, zo gedaan. Na ons bezoek aan de bronnen keerden we, onder lichte druk van de jongeren zelf, terug naar het strand want dat was wat ze wilden… nog een plons in het water. Kleren weer uit, waakzaamheidsantennes terug op volle toeren en daar gingen we weer. Toen de zon begon onder te gaan, was iedereen moe maar helemaal voldaan. Met een gelukzalige glimlach stapten we op de bus terug naar huis. Het was een geslaagde dag. Op naar de volgende uitstappen!Gisteren was het dan de beurt aan onze allerkleinsten met wie we gingen zwemmen in het zwembad.

We vertrokken met een bende uitgelaten kippetjes, maar toen zagen ze het zwembad… Eén voor één krompen ze ineen en durfden niet meer in het water. Ach ja, kinderen, dachten we, wacht maar tot er ééntje inzit en die het naar zijn zin heeft. Ons vermoeden werd bevestigd, want ook zij beleefden de tijd van hun leven. En ongelooflijk maar waar, geen enkel kind had ook maar iets van schrik. Het water spetterde in het rond, hun oogjes fonkelden, hun enthousiasme kon niet op… en bij het aanschouwen van dergelijke taferelen konden wij niet anders dan even enthousiast worden.

Ondertussen is onze bezoekster, Inge, alweer naar België vertrokken. Inge liet zich twee weken meeslepen doorheen dit Rwandese land, volgde ons tijdens onze werking, in het weeshuis door de heuvels, tussen de mensen. Ook voor ons was het een beetje meer vakantie, want we deden al eens een uitstapje. Nu vliegen we er weer in, de weken die ons resten, want er staat nog heel wat op ons programma. De dagen zullen vliegen, maar ons doel is om hier nog zoveel mogelijk uit te halen. Zoveel mogelijk te realiseren, maar evenzeer nog massaal te profiteren en te beseffen dat hier zijn nog maar eens zo’n unieke kans is die mij werd toegeworpen! Rwanda Nziza!!!!!

Annelies Carpentier

 

terug naar prospectie 2010

Copyright © 2010 Kinderhulp Rwanda vzw. All rights reserved.
To get authorization for reproduction, in part or in whole, for print or electronic media, you must get permission