Mwiriwe neza Marie-Jeanne,

Vooreerst wil ik U graag bedanken om mij de kans te bieden twee maanden naar Rwanda te komen, en mee te werken met Annelies hier als vrijwilliger voor de vereniging Kinderhulp Rwanda. 

De weken voor het vertrek waren voor mij niet gemakkelijk.  Ik had vooral veel schrik om naar Rwanda te vertrekken.  Het was ook de eerste keer voor mij om aan een dergelijk avontuur te beginnen. Ik was nog nooit in Afrika geweest.  Mijn eerste keer zou direct in het Zwarte Afrika worden.  In een land met een harde en moeilijke geschiedenis. Ook de vergaderingen ter voorbereiding van de reis waren voor mij niet altijd even gemakkelijk.  Ik wilde heel graag actief meewerken, maar snapte vaak niet eens waarover we aan het vergaderen waren. 

Ook hier toekomen, in het onbekende, was voor mij niet eenvoudig.  Gelukkig was Annelies er om mij op sleeptouw te nemen, en mij hier mijn weg wat te helpen vinden.  De eerste week verlangde ik vaak om terug thuis te kunnen komen.  Ik had het gevoel dat ik het hier geen twee maanden zou uithouden.  De manier van werken in Rwanda kan je moeilijk vergelijken met onze westerse manier van werken.  Alles gaat hier veel trager vooruit, en je moet hard je best doen om zelfs kleine resultaten te kunnen boeken.  De eerste week heeft dit mij erg veel frustratie en moeilijke momenten bezorgd.  Bij alles had ik een dubbel gevoel.  Het mooie van het land, tegelijk met de problemen hier en de frustraties die ik vaak voelde.  Ik voelde mij ook niet op mijn gemak om zonder Annelies op stap te moeten gaan.  Zelfs een mototaxi nemen hier was op dat moment niet evident voor mij.  De eerste keer in mijn leven meerijden op een moto, bestuurd door iemand die ik nooit eerder zag, in een vreemd land waar ik totaal mijn weg niet kende.  Bang om ergens afgezet te worden en niet te weten waar ik zou zijn, een ongeval te hebben of wat dan ook.  In het begin was het ook niet evident om naar het weeshuis te gaan.  Ik kende er niemand, en kon met weinig kinderen babbelen, omdat ik de taal niet machtig ben.

Ondertussen ben ik hier vijf weken, en vind ik het wel wat jammer dat het er binnen drie weken al op zit.  Ik wil zo graag nog wat langer blijven.  Vaak moet ik nog eens wat tips vragen aan Annelies, maar voor de rest kan ik hier ondertussen vrij goed mijn plan trekken.  Als ik eens een paar dagen niet in het Weeshuis kan komen, dan vragen de jonge gasten er al vaak aan Annelies wanneer ik nog eens terug kom.  Ik zie ook dat onze opdrachten hier stilletjes aan resultaten beginnen op te leveren, en vind het een prachtige ervaring om voor de kinderen van het CMG toch iets te kunnen betekenen.  Ze zien er mij ondertussen graag komen, en ik ga er ook graag naartoe. Ook met Marie-Thérèse is het altijd aangenaam babbelen en werken.  En het was enorm indrukwekkend voor mij om dhr. Damas te mogen ontmoeten, wetende wat die man hier in 1994 heeft kunnen doen voor een vierhonderdtal Rwandezen.

Ondertussen snap ik ook al heel wat beter hoe het leven voor het  de Rwandezen hier is, en hoe de cultuur er in mekaar steekt.  Annelies heeft mij en Inge, ook al één en ander van het land laten zien.  Rwanda is een land met zijn moeilijkheden en problemen, maar ook een prachtig land om te bezoeken.  Het is een land met een schitterende natuur, cultuur en warme mensen.  De uitstappen die we deden, met en zonder de kinderen van het weeshuis, waren stuk voor stuk prachtige ervaringen.  Ik zal thuiskomen met massa’s foto’s en hopen verhalen te vertellen.  Elke dag weer ontdek ik hier dingen die ik nooit eerder in mijn leven zag, en ervaar ik de pracht van het land en de warmte van de mensen hier.

Ondertussen weet ik dat de schrik die ik vooraf had om naar Rwanda te reizen, voortkwam uit onwetendheid over het land.  De angst van voordien, heeft ondertussen plaats gemaakt voor verwondering en bewondering.  Respect voor het land, de mensen en de natuur hier. 

Ik ben bezig met een ervaring op te doen, die me de rest van mijn leven zal bijblijven.  En wie weet, op een mooie dag krijg ik de kans om hier nog eens terug te komen.  Met heel veel plezier zou ik opnieuw vertrekken.