Toen ik hoorde dat Annelies (collega-vriendin) terug naar Rwanda zou trekken voor 2 maanden, begon het bij mij (zoals iedere keer toen ze richting Rwanda trok) te kriebelen.  Daar ik echter een gezin heb, is 2 maanden afwezig zijn thuis, niet echt mogelijk. Toen beslist werd dat Carl, die ook een vriend van me is, zou mee gaan, werd het gekriebel onhoudbaar.  Mijn man stelde voor om hen even te gaan vergezellen.  Na een halve seconde twijfelen, was mijn beslissing gevallen.  Ik zou Annelies en Carl 2 weken vergezellen in Rwanda ! 
Tijdens de voorbereidingen was ik erg nieuwsgierig naar de plannen die Kinderhulp Rwanda had met Carl en Annelies.  Wat werd hun opdracht ?  Daar het inhoudelijk vooral ging om contacten leggen en/of herstellen, en niet echt een praktische opdracht was, kon ik niet echt deelnemen aan het project, maar zou het meer een inleefreis worden.
Het werd mijn tweede keer Afrika (eerste keer was in Gambia).  Ik was supergelukkig toen ik in Kigali landde, en Carl en Annelies mij stonden op te wachten.  Mijn droomreis was begonnen.
_____________________________________________

Carl en Annelies hadden al goed hun draai gevonden en namen me overal mee naar toe.  Mijn ingesteldheid was: go with the flow. Alles op me laten afkomen, indrukken opdoen en genieten. Wat onmiddellijk opviel : alles is anders in Rwanda dan thuis.  Er zijn weinig gelijkenissen tussen een leven in ons België en een leven in Rwanda.
Het plaatje past perfect in Rwanda : zwarte mensen met kleurrijke kledij in een allesoverheersende groene natuur en terra-kleurige straten. Lemige, kleine huisjes aan de randen van de weg en diep in de heuvels, in verschillende kleuren geschilderd.  Het lijkt een prentje uit een boek op het eerste gezicht.  En iedereen maar langs de wegels wandelen met de onmogelijkste zaken op hun hoofd, overladen fietsen die omhooggeduwd worden op de heuvels, kindjes met bidons water (ene in elke hand en nog ene op hun hoofd), mama’s met hun babys op hun rug gebonden, ...  Prachtige taferelen !  Alles past perfect in het plaatje... tot je er begint over na te denken dat die schoonheid ook zijn keerzijde heeft.  De meeste mensen gaan kilometers wandelen met het enige dat ze hebben om te verkopen, om te overleven, proper water halen naar een ver afgelegen bron omdat ze in hun huisje geen waterleiding of electriciteit hebben.  En dit is iets wat steeds voorkomt in Rwanda.  Alles is hier super mooi, maar tegelijk ook erg beklijvend als je er gaat over nadenken.

Het is vaak confronterend hoe goed wij het thuis hebben en hoe westers wij denken.  Nu, we kunnen onszelf dat niet kwalijk nemen, maar toch...  Het heeft me al vaak aan het denken gezet, hoe belangrijk het is in welk land je als kind geboren wordt.  Een kind in Rwanda heeft zowieso al minder kansen dan bij ons in België.  Het onderwijs is hier bijlange niet zo georganiseerd als bij ons.  Contrast tussen rijk en arm is heel groot !  Enkele villa’s toornen uit boven een goed afgesloten hek en een hoekje om en je komt in een arme buurt, waar de kindjes er vuil en vies bij lopen, waar arme mensen toch maar hun best doen om hun mandje tomaten te verkopen en waar straten meer kleine wegeltjes zijn, waar je continu moet oppassen dat je je voeten niet breekt tussen alle oneffenheden.  Ongelooflijk hoe alles er zo tegenstrijdig is.
Maar de mensen zijn super trots op hun land.  Je voelt dat ze hun land adoreren. Men is erg vriendelijk en ze vinden het super als je enkele woordjes Kyniarwanda spreekt.  Alles wordt verteld in termen van voor of na de genocide.  We bezochten het Centre Memorial du Genocide i n Kigali. Diepe indruk nagelaten.  Je weet met je verstand wat er in Rwanda in 1994 gebeurd is, maar als je de beelden ziet en getuigenissen hoort, dan pas dringt het tot je door dat dit echt was.