|
 |
|
Het reisverslag van
Inge,
Kigali, juni 2010 |
|
Dit is het
reisverslag van een reis vol
tegenstellingen en tegenstrijdige
gevoelens. |
|
|
Toen ik
hoorde dat Annelies (collega-vriendin) terug
naar Rwanda zou trekken voor 2 maanden,
begon het bij mij (zoals iedere keer toen ze
richting Rwanda trok) te kriebelen. Daar ik
echter een gezin heb, is 2 maanden afwezig
zijn thuis, niet echt mogelijk. Toen beslist
werd dat Carl, die ook een vriend van me is,
zou mee gaan, werd het gekriebel
onhoudbaar. Mijn man stelde voor om hen
even te gaan vergezellen. Na een halve
seconde twijfelen, was mijn beslissing
gevallen. Ik zou Annelies en Carl 2 weken
vergezellen in Rwanda !
Tijdens de voorbereidingen was ik erg
nieuwsgierig naar de plannen die Kinderhulp
Rwanda had met Carl en Annelies. Wat werd
hun opdracht ? Daar het inhoudelijk vooral
ging om contacten leggen en/of herstellen,
en niet echt een praktische opdracht was,
kon ik niet echt deelnemen aan het project,
maar zou het meer een inleefreis worden.
Het werd mijn tweede keer Afrika (eerste
keer was in Gambia). Ik was supergelukkig
toen ik in Kigali landde, en Carl en
Annelies mij stonden op te wachten. Mijn
droomreis was begonnen.
_____________________________________________ |
|
Carl en Annelies hadden al goed
hun draai gevonden en namen me
overal mee naar toe. Mijn
ingesteldheid was: go with the
flow. Alles op me laten afkomen,
indrukken opdoen en
genieten. Wat onmiddellijk
opviel : alles is anders in
Rwanda dan thuis. Er zijn
weinig gelijkenissen tussen een
leven in ons België en een leven
in Rwanda.
Het plaatje past perfect in
Rwanda : zwarte mensen met
kleurrijke kledij in een
allesoverheersende groene natuur
en terra-kleurige straten.
Lemige, kleine huisjes aan de
randen van de weg en diep in de
heuvels, in verschillende
kleuren geschilderd. Het lijkt
een prentje uit een boek op het
eerste gezicht. En iedereen
maar langs de wegels wandelen
met de onmogelijkste zaken op
hun hoofd, overladen fietsen die
omhooggeduwd worden op de
heuvels, kindjes met bidons
water (ene in elke hand en nog
ene op hun hoofd), mama’s met
hun babys op hun rug gebonden,
... Prachtige taferelen !
Alles past perfect in het
plaatje... tot je er begint over
na te denken dat die schoonheid
ook zijn keerzijde heeft. De
meeste mensen gaan kilometers
wandelen met het enige dat ze
hebben om te verkopen, om te
overleven, proper water halen
naar een ver afgelegen bron
omdat ze in hun huisje geen
waterleiding of electriciteit
hebben. En dit is iets wat
steeds voorkomt in Rwanda.
Alles is hier super mooi, maar
tegelijk ook erg beklijvend als
je er gaat over nadenken. |
Het is vaak
confronterend hoe goed wij het
thuis hebben en hoe westers wij
denken. Nu, we kunnen onszelf
dat niet kwalijk nemen, maar
toch... Het heeft me al vaak
aan het denken gezet, hoe
belangrijk het is in welk land
je als kind geboren wordt. Een
kind in Rwanda heeft zowieso al
minder kansen dan bij ons in
België. Het onderwijs is hier
bijlange niet zo georganiseerd
als bij ons. Contrast tussen
rijk en arm is heel groot !
Enkele villa’s toornen uit boven
een goed afgesloten hek en een
hoekje om en je komt in een arme
buurt, waar de kindjes er vuil
en vies bij lopen, waar arme
mensen toch maar hun best doen
om hun mandje tomaten te
verkopen en waar straten meer
kleine wegeltjes zijn, waar je
continu moet oppassen dat je je
voeten niet breekt tussen alle
oneffenheden. Ongelooflijk hoe
alles er zo tegenstrijdig is.
Maar de mensen zijn super trots
op hun land. Je voelt dat ze
hun land adoreren. Men is erg
vriendelijk en ze vinden het
super als je enkele woordjes
Kyniarwanda spreekt. Alles
wordt verteld in termen van voor
of na de genocide. We bezochten
het Centre Memorial du Genocide
i n Kigali.
Diepe indruk nagelaten. Je weet
met je verstand wat er in Rwanda
in 1994 gebeurd is, maar als je
de beelden ziet en getuigenissen
hoort, dan pas dringt het tot je
door dat dit echt was.
|
|
|
Iedereen in Rwanda is
geconfronteerd geweest met die etnische
oorlog. Iedereen was slachtoffer of
dader. Iedereen heeft dirbaren
verloren(als ze ze dan al niet zelf
moeten doden hebben). Wij kunnen ons dat
niet voorstellen (misschien maar goed
ook!). Het enige wat je overal hoort als
je op straat komt, is het woord
'muzungu', wat blanke betekent. de
kindjes roepen het wel 1O maal na
elkaar, komen naar je toe om je een
handje te geven, sommige vliegen je
letterlijk in de armen.
En ook al hebben ze soms maar enkele
lompen om hun lijfjes, ze blijven er
vertederend uitzien. Je kunt als blanke
niet onopgemerkt ergens komen. Steeds
blijven er tientallen ogen op je
gericht, je valt er steeds (meestal
ongewild) op. Enkel Annelies spreekt de
plaatselijke taal (het Kinyarwanda).
Ongelooflijk om haar bezig te horen en
te zien! Ze voelt zich er echt als een
vis in het water. Ook Carl trekt goed
zijn plan. Zegt zowat de meest courante
dingen en ik liep er rond als een echte
leek...
Die taal is echt niet te doen, niets
herkenbaars. En het vervelende is dat
er veel mensen enkel Kyniarwanda
spreken. Zo ook in het weeshuis is
iedereen heel vriendelijk, maar lange
conversaties kan je niet doen als je de
taal niet machtig bent. Gelukkig spreken
wel enkele oudere kinderen Engels of
Frans. |
Ook
zitten er enkele doofstomme kinderen, en
soms is het nog makkelijker om met hen
te communiceren (zij zijn gewoon om
alles al gebarend uit te leggen).
Annelies heeft een drukke
agenda. Ze is echt de spil van de ganse
werking. Een onderhandelaar tussen alle
partijen, zowel in België als in
Rwanda. Iedereen rekent op haar. En
Carl draagt overal waar hij kan zijn
steentje bij. Het is mooi werk wat ze
samen verrichten. Enkele contacten in
het weeshuis, de uitstap met een 12-tal
kinderen naar Gysenyi (aan het Kivu-meer), de
gefascineerde uitdrukking op hun
gezichten bij het zien van hun land, het
meezingen in de auto met de plaatselijke
hits op de radio, ... het zijn beelden
die ik niet gauw zal vergeten. We hebben
ook wat van Rwanda proberen te zien. We
bezochten het Akagera-park met de vele
dierenkuddes. We gingen wandelen rond
het Lac Mohasi. En ook beklommen we
heuvels : de mont Kigali en de mont
Kabuye. Vooral die laatste : super
lastig voor het lichaam, maar oh zo
mooi. Je vergat direkt hoe moe je
was. Het laatste kwartiertje voor we
aan de top waren, zijn we wat zitten
uitrusten en we dachten dat het zicht
niet mooier kon zijn, dan waar we
zaten... En dan de afdaling, ..., we
voelden onze benen enkel nog op
automatische piloot bewegen. Maar het
was het afzien waard ! |
|
_____________________________________________
Mijn reis naar Rwanda was een
belevenis die beklijvend is. Alles
is zo mooi, maar heeft altijd een
triestige bijklank. Echt een land
van tegenstrijdigheden. Het sleurt
je gevoelens continu van de ene naar
de andere kant. Rwanda heeft infruk
gemaakt op mij.
het zal even duren, denk ik voor ik
de afrika-kriebel zal loslaten. De
laatste dagen ben ik veel bezig dat
ik dit misschien nooit meer zal
kunnen doen, en dat stemt me soms
wat tot nadenken. Ik hoorde een
collega eens zeggen : kiezen is
verliezen en af en toe voel ik dat
heel erg. Maar ik zou mijn keuzes
niet anders gemaakt hebben, moest ik
kunnen terugkeren in de tijd. Ben
heel blij met mijn leven, maar je
kunt niet alles hebben.
Bedankt Annelies, Carl en
Marie-Jeanne om zo veel moois !!
Inge Verhue |
|
|
|
|
|
|
Copyright © 2010 Kinderhulp Rwanda vzw. All rights reserved.
To get authorization for reproduction, in
part or in whole, for print or electronic
media, you must get permission |
 |
|
|
|