In 2007, toen de creatieve gedeelten van onze - niet zo omvangrijke - breinen toch eens in gang schoten ging er een lichtje branden. Gelukkig voor de klimaatopwarming was het een figuurlijk lichtje dat, voor zover ik weet, geen energie verbruikt.
We zagen een visioen van een volledig uitgewerkte Rwandamobiel: een rijdende animatiewagen. Bedoeld om overal in het Vlaamse land mensen op een charmante manier kennis te laten maken met onze vereniging met als gevolg en in het beste geval enkele peters/meters/tantes/nonkels aan onze omvangrijke haak te slaan.
Na het bijna goddelijke visioen kwam zoals steeds de slag van de aardse nuchterheid en de praktische  kant van de zaak: hoe kunnen we op een 'charmante' manier onze medemens op de hoogte brengen van het reilen en zeilen van Vriendenkring Kinderhulp Rwanda vzw?

Mensen moesten en zouden een goed gevoel krijgen van de confrontatie met onze vereniging. Klein probleempje: toen men tijdens de schepping de charmes uitdeelde, waren wij in geen velden te bespeuren. We waren dus verplicht om het charmerende uit iets niet -lichamelijks te puren. Onze mobiel zou een kleurrijk, opvallend en prikkelend voertuig worden dat zelfs de grootste zuurpruim een glimlach op het bijna versteende gezicht zou toveren.
Aangezien de moderne mens toch wel lichtelijk verslaafd is aan onze overvloed aan flitsen, prikkels en animatie moest ook onze Rwandamobiel daar een toonbeeld van zijn. Animatie met inhoud en voor de goede zaak, een nobel doel leek ons.
We zijn niet enkel mannen van woorden, maar ook van daden, dus besloten we onze handen uit onze mouwen te steken. We wisten op voorhand aan welke immense gevaren we ons blootstelden: de transformatie van onze, met een babyvelletje bedekte handen, in reusachtige en ruwe kolenschoppen; de immense zweetgeur die zou vrijkomen bij de noeste arbeid; de afgezaagde vingers en platgeklopte duimen ... Maar dapper en onversaagd gingen we als koene ridders ten aanval voor het goede doel!