RWANDADAG in lagere school MAARKEDAL werd een groot succes  !!! 

Dé Rwandadag… het zou een beetje onze vuurdoop worden, om het met grote spannende woorden te omschrijven, maar terugblikkend durf ik zeggen dat we allen gedoopt zijn met een stevige portie tevredenheid, voldoening en hunkering naar meer…
De basisschool in Maarkedal en Nukerke schonk de opbrengst van hun jaarlijkse kerstmarkt dit jaar aan Vriendenkring Kinderhulp Rwanda, waarvoor nogmaals hartelijk dank. Om aan hun leerlingen te verduidelijken waarvoor zij zo hard hadden gewerkt, leek het hen wel leuk iets te organiseren rond onze vereniging, Afrika en Rwanda. Wij van het animatieteam zagen zo’n initiatief best wel zitten, staken aldus onze koppen bijeen met die van de juffen en de meesters en zo werd onze eerste Rwandadag geboren.
Een honderdtal kindertjes, van eerste tot zesde leerjaar zaten op vrijdag 20 februari om kwart voor negen vol ongeduld te wachten op wat komen zou.

 

Na een kort opwarmertje, waarbij we hen hun eerste Rwandese woordje leerden, werd het startschot gegeven. De kinderen werden ingedeeld in 6 groepjes volgens leeftijd, waarbij elk groepje om het half uur doorschoof naar een andere activiteit. Het moest een eerste kennismaking worden met Rwanda en daarom lieten we hen proeven van heel wat verschillende zaken: Afrikaanse maskers knutselen, een Rwandees liedje leren, bananen op z’n Afrikaans klaarmaken en proeven, fysieke proefjes waarbij grote bassins op het hoofd moesten gedragen worden, foto’s en filmpje bekijken over onze werking en het weeshuis, verkleedsessie met Rwandese gewaden en een gewaagd educatief hoekje over kinderrechten…dit laatste werd een hele uitdaging.
Maar laat ik eens even inzoemen op de meest gedenkwaardige momenten van de dag kwestie van jullie even te laten meedelen in de sfeer.
 

Het fysieke nut van ons hoofd, waar men in Rwanda gretig gebruik van maakt, konden ook de kinderen aan de lijve, of beter gezegd aan het hoofd ondervinden. Na heel wat pogingen met vallende en waggelende bassins, topprestaties in concentratie en hoofdgevoel, slaagden heel wat kinderen erin enige afstand af te leggen met zo’n ding op hun hoofd. De meisjes kregen nog een extra uitdaging want bij hen werd een babypop op hun rug geknoopt en zij werden gehuld in Rwandese doeken.

Afrika en Rwanda zouden hun naam niet waardig zijn mochten zang en dans er niet vertegenwoordigd zijn…en zo dachten wij er ook over. Een Rwandadag zonder zingen, kon geen geslaagde Rwandadag worden, dus haalden Kim en Lotte hun beste zang-en tambourkunsten boven om alle kinderen een liedje, alombekend bij onze weeskinderen in Rwanda, aan te leren. Na zo’n twintig keren het liedje gezongen en gespeeld te hebben, begonnen Lotte haar wangetjes kleurrijk rood te blossen en kreeg Kim, zelfs zonder tambour en stokken de ritmes niet direct meer uit haar armen. Maar met de erbij geïmproviseerde danspasjes werd eenieders swingende kant wakker wat leidde tot een staaltje muzikaliteit alom. Naast het fysieke en het muzikale voorzagen we voor de eerder culinaire liefhebber een kook- en smulactiviteit.
De juffen, uitgedost met hun keukenschorten, toverden samen met de kinderen onze bananen om in verrassend lekkere Afrikaanse bakbananen, frituurden zoete aardappelen en brouwden hun eigen versie van de Rwandese thee.
 

 In de eetzaal weerklonk het van de mmm’s, de jammie’s, de bweeeks en de “mag ik nog wat’s”. De smaken waren verdeeld, maar zeker was dat eenieder nieuwe smaakervaringen had opgedaan met Ahmedje op kop…6 tassen thee!
Verder hadden we ook een iets informatievere activiteit, een ultieme poging om de kinderen nu reeds warm te maken voor ons werk en Rwanda. Of we slaagden in dit opzet zal moeten blijken uit hun verhalen achteraf. Joke en Manu vertelden de kinderen, aan de hand van foto’s en een filmpje over onze vereniging, het weeshuis in Rwanda, de gezinnen die wij steunen, de lokale klederdracht en het land Rwanda. Daarna volgde de verkleedsessie waar eenieder zich enkele minuten op en top Rwandees kon wanen. Gewikkeld in kleurrijke hemden en doeken werden ze klaargestoomd voor een nog kleurrijkere groepsfoto.
Van de muziek en de sport, naar de keuken en de fotoreis poogden we ook het artistieke in onszelf boven te halen door het knutselen van weliswaar een vereenvoudigde versie van Afrikaanse maskers.

Aangezien we ons nogal strak aan onze planning moesten houden, was het voor de juf en de meester een hele uitdaging om in 30 minuten én alles uit te leggen én iedereen van het nodige materiaal te voorzien én te helpen met plakken en knippen én de rekkertjes aan de maskers te bevestigen én de kinderen aan te sporen door te doen én ook af en toe nog eens diep te ademen. Maar hun organisatorisch talent werd al gauw tentoon gespreid, want jawel, na een half uurtje hadden de kinderen waarlijk hun eigen maskertje, tot ieders grote vreugde.

Onze laatste activiteit had een nobel doel…want hier zou Wouter het even hebben over het grote thema ‘kinderrechten’. We hadden leuke illustraties waarmee we aan de slag zouden gaan en het moet gezegd, met de oudste klassen slaagden we in dit opzet. Zij waren best wel in de stemming voor een kleine discussie, waarin ieders bevindingen en gedachten vrijuit konden geformuleerd worden. Maar toen het de beurt was aan de jongere klassen werd de uitdaging groter, heel groot tot bijna onhaalbaar. Want ja, een thema als ‘mensenrechten’ was nog net niet weggelegd voor een bende speelse kindertjes.  Heel snel bleek dat we hen nog het meest konden bekoren met het voorlezen van een verhaaltje en het hen laten uitbeelden van de meest uiteenlopende Afrikaanse diersoorten van tarantula tot giraf.

En dat was het moment waarop mijn lachspieren het zowaar begaven, want de fantasie van kinderen reikt nog steeds aan het oneindige zeker als ze een struisvogel of vervellende slang moesten uitbeelden. Zo mondde de opdracht “beeldt een aap uit” onmiddellijk uit in zowat alle kinderen die binnen de drie seconden bovenaan de sportramen hingen en bij het uitbeelden van een struisvogel waren er uiteraard enkelen die, hadden ze gekund, direct hun hoofd in de grond gestoken. Stel het u even voor…en wees het vervolgens met mij eens…hilariteit alom.
Na de middag kregen we hoog bezoek, want een journalist van de lokale pers kwam met zijn camera kiekjes nemen van het reilen en zeilen op de lagere school.
 

Dit was nog niet alles want ook de schepen van onderwijs kwam wat Rwandese geuren opsnuiven, deed een babbeltje met de directrice en onze voorzitster Marie-Jeanne en leek blijkbaar aangenaam verrast over het ganse initiatief.

Toen elk groepje klaar was met alle activiteiten, was het grote moment aangebroken om met de ganse groep ons liedje nog één keer te zingen en de cheque in ontvangst te nemen met de centjes die de lagere school had opgehaald tijdens hun kerstmarkt. De stembanden werden nog een laatste maal klaargestoomd met een apen-rap à la Wouter om dan uit volle borst de heel toepasselijke woorden te zingen: “mambo sawa sawa” wat zoveel betekent als “alles gaat goed”.
Alles ging goed en met dat gevoel keerden we moe maar voldaan terug naar huis,

Annelies Carpentier - coördinator van het animatieteam