Beste vrienden van onze vereniging,

Kruishoutem, maart 2011

De start van een nieuw werkjaar, het 22ste, een moment om terug te blikken. Als we kijken naar het voorbije jaar dan zijn we tevreden want het resultaat is meer dan goed. We konden waarmaken waar onze vereniging voor staat: aan een toekomst bouwen voor kinderen in nood. Als we kijken naar het financiële,  dan zien we dat het bijzonder goed was. Een ongelooflijk cijfer, ieder jaar weer verwonderd zijn over wat we samen bereikten.
Samenwerken in vriendschap, de vaste vrijwilligers die wekelijks enkele uren besteden aan onze vereniging, gedreven mensen  die steeds bereid zijn om aangename en minder aangename werken en  werkjes op te knappen. De grote groep losse vrijwilligers op wie we steeds een beroep kunnen doen als onze vereniging hen nodig heeft. Het animatieteam, onze groep jonge mensen, die schipperen tussen eigen levensopbouw en dienstbaarheid in onze vereniging. Dan is er ook nog onze jonge medewerkster die haar hart verloor bij de kindertjes in Rwanda. Die steeds teruggaat en reeds een heel stuk van haar jong leven aan hen schonk.  Zij kan hen niet missen en onze vereniging kan haar niet missen, haar werking in Rwanda is verrijkend en  coördinerend voor onze drie Rwandese medewerksters. We hebben jullie vrijwilligers in binnen en buitenland  nodig, jullie zijn een verrijking voor de vereniging en voor elkaar, jullie dragen de liefde voor de Rwandese kinderen in jullie hart.

Onze vereniging die ik in mijn hart draag, die groeide en groter werd dan ik ooit durfde dromen. Die grote verantwoordelijkheid waardoor ik soms niet kan slapen, de vele vragen die ik me dan stel. Een weeshuis met 200 kinderen voor 80%  afhankelijk van onze werking in België. Wie zal voor hen zorgen als we hier om de een of andere reden niet verder kunnen werken? Wie zal in de toekomst opvolgen, in handen nemen, verder gaan?
 Ondanks mijn vertrouwen in de toekomst en in onze werking, valt de verantwoordelijkheid dat mijn voorzitterschap met zich meebrengt mij soms zwaar. Ik voel me zo nauw met hen verbonden, met de kleine kinderen die ondertussen groot werden en op de drempel staan van volwassenheid, met de nieuwe kleintjes die nog moeten beginnen. Mijn bezorgdheid om hun welzijn, hun toekomst kan soms heel zwaar wegen.

Als ik mijn ogen sluit en terugdenk zie ik zoveel kinderen passeren, onze eerste beschermelingen, het kleine groepje dat we persoonlijk kenden. Ze hadden  een gezicht, een naam, we namen ze op de arm tijdens onze bezoeken. De vele kinderen  die passeerden vlak na de genocide, van hen kon ons geheugen geen beeld maken,  zij zijn een foto en gegevens in de acht  dikke mappen in mijn piepklein bureautje. De grote groep kinderen en jongeren van dit moment die we proberen te kennen en te begrijpen.

Kinderen, kinderen, iedere dag weer van hen houden en bezorgd zijn. Emoties, vreugde om hun lach als we ze iets kunnen geven dat hun leven vrolijker en waardevoller maakt, verdriet om hun kleine en grote pijntjes. Machteloosheid bij hun ernstige ziekten, waarvoor in Rwanda geen hulp is. Verdriet om zij die we niet konden helpen, zij die stierven, de broer en zus met suikerziekte die tijdens de oorlog hun medicatie moesten missen. Ons eerste a.i.d.s. kindje, die lieve jongen die we zo goed kenden en die op 9 jarige leeftijd de strijd verloor.

Het zieke baby’tje  dat zo lief in onze armen lag en enkele maanden later er niet meer was,  de jongen met kanker, zijn lange lijdensweg. Ons Lucie en onze Jean De Dieux wiens leven we alleen maar wat draaglijker kunnen maken, maar die we niet echt kunnen helpen.
Onze tantes, onze nonkels, onze meters, onze peters, onze sponsors, al die gekende en ongekende mensen die onze vereniging dragen. Wat zou ik graag jullie allen een voor een de hand drukken om de dankbaarheid van de Rwandese kinderen aan jullie persoonlijk door te geven.

Het is nodig dat we blijven hopen, geloven en vertrouwen, want de Rwandese weeskinderen hebben ons zo nodig. Ze leggen hun toekomst in onze handen, hun lach, hun omhelzing, hun briefje, hun tekening. Hun kleine zelfgemaakte attenties zijn de olie die de motor van onze vereniging doen verder draaien. Bouwen aan de toekomst van kinderen is bouwen aan de toekomst van onze wereld. Als ik naar mijn eigen kleinkinderen kijk en hen gelukkig zie zijn, dan weet ik dat dit geluk het recht is van ieder kind en weet ik dat we moeten verder gaan!

Daarom lieve mensen blijf ons helpen, blijf ons steunen, maak dat we verder groeien, we kunnen niemand van jullie allen missen. Voort doen, dag na dag, jaar na jaar, zonder stil te staan, zonder ons af te vragen wat later zal zijn,
want we maken nu het verschil voor die vele kinderen die ons nu nodig hebben.
                                                                                                                                                                                              Marie-Jeanne

 

Deel gerust uw mening met ons, opmerkingen en suggesties zijn steeds welkom!

Uw privacy... 

ons engagement.

Murakose cyane... een 'grote dank U wel' aan de talrijke

  partners en sponsors.

Copyright © 2012 / 2013  Kinderhulp Rwanda vzw. (VKR vzw) All rights reserved.
To get authorization for reproduction, in part or in whole, for print or electronic media, you must get permission.